Woensdag 21 maart ga ik nietsvermoedend voor controle naar de verloskundige. Totaal niet gedacht dat nog geen 48 uur later ik mijn prachtige tweede dochter in mijn armen zou hebben. Elize Cassandra. Maar dat ging niet zonder slag of stoot. Graag vertel ik met eigen woorden wat voor vrachtwagen of bulldozer voorbij is gekomen. Een deel is eigen herinnering, maar er is ook een deel wat mij verteld is, door wat gaten in mijn geheugen.

Te hoog
Na al een week flinke griep, koorts, zweten en hoofdpijn voel ik mij dinsdag de 20^ste al wat meer mens. Bij een standaard controle op woensdag van de verloskundige blijkt mijn bloeddruk 134 over 98: te hoog. De verloskundige vind dat het voor alle zekerheid even gecheckt moet worden bij de gynaecoloog. Er wordt meteen voor die middag een controle geplant. Anderhalf uur later zit ik met mijn schoonzusje in het ziekenhuis. Rogier ingelicht en dat ik laat weten als het serieus zou worden.
Na het bloedprikken, urine in een heel klein potje, een echo later lig ik aan het EEG apparaat te luisteren naar regelmatige hartje van onze kleine meid.

Griep of pre eclampsie
De arts komt binnen en vertelt dat ze me voor een nacht op wil nemen in het ziekenhuis, om mij te observeren. Het lijkt erop dat ik misschien pre eclampsie (zwangerschapsvergiftiging) ontwikkel, maar ik ben ook wel heel ziek geweest van de griep. Met mijn dikke buik, alleen mijn handtas en jas worden we naar de verlosafdeling in het ziekenhuis gebracht. Laat ik Rogier even bellen dat het toch iets serieuzer is dan ik dacht, maar waarschijnlijk mag ik morgen vast naar huis.

Blijven en bevallen
Een infuus rijker, halve liter urine opgevangen, EEG, veel bloeddrukmetingen met hele wisselende waardes, reflextesten, een slechte nacht en bloedprikken verder is het donderdag. In de ochtend lijkt alles prima. Aan het einde van de ochtend komt de gynaecoloog op het puntje van mijn bed zitten. Hij kijkt mij rustig aan en zegt: “ Ik wilde graag even mijn gedachten wisselen met je, over wat ik denk dat we moeten gaan doen vanaf nu”. “ Prima” denk ik. Heel rustig vertelt hij dat mijn bloedwaardes slechter zijn geworden. Mijn bloeddruk blijft aan de hoge kant. De urine moet nog getest worden, maar daar komt waarschijnlijk verhoogt aantal eiwitten in voor. Verder krijg ik steeds meer symptomen erbij. Hoofdpijn, verhoogde reflexen. Ik heb pre eclampsie! De enige oplossing is om de baby te laten komen, zodat ik weer beter kan worden. De eerste 48 uur na de bevalling zal waarschijnlijk slechter worden, maar daarna gaat het beter. Als ik vraag wanneer ze de bevalling gaan beginnen, zegt hij op een rustige toon: “waarschijnlijk morgenochtend, we wachten nog even het laatste onderzoek af en vanmiddag doen we nog een keer een uitgebreide echo van de baby. “Okido” denk ik. Hij loopt weg en ineens besef ik dat ik morgen ga bevallen en dat ik dus best wel ziek aan het worden ben. Ehm naar huis, helemaal niet dus…voorlopig, dat is nu wel duidelijk.

Van pre eclampsie naar HELLP-syndroom in een flits…
Hogere bloeddruk, meer reflexactiviteit, vlekkerig zien, mega jeuk onder mijn voeten (iets met je lever), heel veel wc bezoek, spastische benen en armen. Ik voel me steeds minder lekker aan het einde van de middag. Vlak voor dat ik naar de echo ga, komt de gynaecoloog en zegt dat ze mij nu gaan inleiden en medicijnen gaan toedienen om mijn bloeddruk om laag te krijgen. Dit is om te voorkomen dat ik erger ziek wordt. Ik wordt verplaatst naar de verloskamer.
“ We zijn ge upgrade” zeg ik nog en loop met mijn nieuwe rollator (lees infuusstandaard) naar mijn privé badkamer voor mijn zoveelste toiletbezoek. Daarna krijg ik een magnesiumshot toegediend via mijn infuus. Later begreep ik dat dit ter voorkoming was van een eventuele insult. Het maakt me enorm ‘wappie’ en heb totaal geen tijdsbesef meer. Ik was er voor gewaarschuwd. De verpleegkundigen starten een dagboekje zodat ik later nog kan lezen wat ik gemist heb. Het is leuk om terug te lezen dat ik ondanks het ‘rotspul’ ik toch mijn ‘praatjes’ heb gehouden. J

Een snelle bevalling
Oja er moet ook nog een kind uit. Gelukkig kan ik mij vrij veel herinneren van de bevalling zelf. Het gaat allemaal vrij snel en het valt me mee.
Een paar korte herinneringen:
* Voordat ik spul krijg om mijn bevalling op gang te brengen, blijk ik al vijf centimeter ontsluiting te hebben. Mijn lichaam is alvast begonnen.
* “Er zit volgens mij wat in de weg” zeg ik steeds als de weeën op z’n heftigst zijn. Het blijkt dat er een hele volle blaas in de weg zit. Mijn blaas wordt geleegd. Zeven minuten later is Elize er.
* Bij het zien van Elize is het eerste wat ik roep: “Rogier ze heeft jou neus”
* Mijn placenta wil er niet uitkomen. De gynaecoloog zelf komt langs. Hij geeft een stomp in mijn buik, zodat hij los komt. Ik schreeuw en zeg: “zo dat is een man met ervaring” Hij kijkt me aan. Geeft hij me nou een glimlach? Later hoor ik dat hij over twee weken met pensioen gaat.

Een wazige brij
De volgende dagen zijn wazig. Met extra bloeddrukverlagende medicijnen proberen ze mijn bloeddruk te stabiliseren en op “normale waarde” te houden. Het blijft nog erg variëren.
Elize ligt op de couveuse afdeling, omdat haar bloedsuikerwaarde te laag is en later wordt ze ook te geel. Ik ben te ziek om er bij stil te staan. Maar de momenten die ik me herinner zijn vooral de momenten dat ze Elize naar mijn kamer brengen, zodat ik haar kan zien en knuffelen. Dat is ontzettend fijn. Rogier gaat heen en weer om haar een flesje te geven. Ik slaap veel.
Zaterdag einde van de dag wordt ik naar een kraamkamer gebracht dichterbij de ‘couf’ en dichterbij Elize. Mijn medicatie via infuus wordt gestopt, alleen mijn tabletjes niet. Later krijg ik er nog staaltablet bij om mijn HB (5,6) omhoog te krijgen. Ik heb erg veel bloed verloren.

Langzaam kom ik weer uit mijn ‘waas’ na drie dagen. Ook wordt ik nu met bed en al naar Elize gereden, zodat ik haar zelf kan voeden, wat ik graag wil. Alles kost veel inspanning en mijn bloeddruk blijft wiebelen. Ik geniet van de kleine overwinningen: zelf voeden, voor de eerste keer staan, eerste keer douchen. Mijn emoties komen ook naar buiten. Veel prikkels kan ik nog niet hebben. De eerste keer dat ik Femke weer zie is heftig. Maar ik ga steeds beter en Elize gaat ook steeds beter. Het lijkt erop dat we binnenkort naar huis mogen. Hopelijk samen.

Ontslag
Een week is voorbij, ik moet naar huis. Elize moet nog even blijven, maar mag misschien van het weekend naar huis. Het geeft een dubbel gevoel. Femke is dolblij dat mama weer thuis is, maar vraagt uit zichzelf wel naar Elize. Ik slaap slecht, en alles passeert nog eens de revue. Langzaam dringt het tot me door hoe ziek ik ben geweest en hoe rustig aan ik de komende weken, misschien wel maanden moet doen. Want een aantal jasjes heb ik wel uitgedaan de afgelopen dagen.
De volgende middag mogen we Elize mee naar huis nemen, ik ben ontzettend blij. Eindelijk met z’n allen weer thuis, compleet, mijn eigen bed, mijn gezinnetje.

Vrachtwagen of bulldozer?
Het is een flinke bulldozer geweest of een vrachtwagen die een paar keer over me heen gekomen is.
Voorlopig gaat alles in kleine stapjes. Femke en Elize samen is echt nog te veel, net als kraamvisite. Na nog wat extra kraamzorg is er voor de komende periode is er oppasservice Ramona gestart.
Op dit moment red ik me aardig in mijn eigen huis, mijn hoofd wil heel graag. Maar ik roep steeds “ik doe heel hard mijn best om vooral niks te doen” En eerlijk te zijn gaat dat me best goed af. Straks ben ik een expert in delegeren geworden van al dat niks doen. Ik probeer nog niet te veel vooruit te kijken. Eerst zorgen dat ik zelfstandig voor Elize en Femke kan zorgen. Zolang iemand anders mijn huishouden en mijn broodje smeert gaat dat prima. En hopelijk kan ik snel mijn medicatie afbouwen.

Dankbaarheid
Eén ding kan ik zeggen. In al die dagen heb ik me ontzettend gedragen gevoeld in Gods handen. Ik ben nooit ongerust geweest en merk nog steeds dat er gebeden wordt. Geen moment paniek, angst of twijfel. Al die tijd en nog steeds ervaren we geweldig soort vrede, die niet uit te leggen valt als je het zelf niet meegemaakt hebt.
Ik ben blij dat de verloskundige zo accuraat heeft gereageerd om mijn fysieke signalen. Ik ben dankbaar voor de intensieve zorg in het ziekenhuis die ik nodig had. Maar vooral zijn we dankbaar voor het mooie wonder dat we hebben mogen ontvangen. Elize Cassandra. Ik hoop en bid dat ik weer volledig zal herstellen met de zoveel mogelijk rust, stap je voor stapje.
Ik wil iedereen bedanken voor alle lieve kaartjes, gebeden en lieve woorden.

Liefs Ramona

PS: Ik zal vanaf nu iedereen proberen zoveel mogelijk op de hoogte blijven houden met nieuwtjes, ontwikkelingen, foto’s via facebook, mijn website en via de mail. Het geboortekaartje is inmiddels besteld en komt binnenkort in de mail of komt op de deurmat vallen.